Blogpost Imelda

Op een zondagochtend in december stond ik vroeg op om naar een veldwedstrijd met mijn 14 jarige zoon te gaan. De voorbereiding kost tijd. Buiten dat ik eerst eindeloos op internet moet surfen om de tijd, de datum en de locatie te vinden moet ook de veldfiets in orde zijn, er moet (niet te) warme droge kleding en voldoende drinken mee. Natuurlijk ook de koeken niet vergeten tegen de 'hongerklop'. Dan nog de helm, de bril, de handschoenen, de overschoenen, de licentie en het rugnummer. Ik deed nog een laatste check..en dan zou mijn zoon in de gelegenheid zijn weer wat afmattende meters te maken op een modderig parcours. Terwijl ik deze laatste check deed en mijn autosleutels pakte, zag ik mijn zoon in mijn ooghoek op zijn telefoon een spelletje spelen. Hoe is het mogelijk ??! dacht ik nog maar veel tijd voor een reprimande was er niet: de wedstrijd zou over een half uur beginnen dus ik volstond met de boodschap: "Pak je tas en kom mee."

Ik kon toen nog niet bevroeden dat ik op locatie tot de ontdekking kwam dat de ingepakte tas niet in de auto zat. Eigenlijk een hilarisch tafereel maar natuurlijk ervoer ik dat niet zo. Ik was boos en geirriteerd, misschien nog wel het meest op mijzelf. Bij de wedstrijdtafel 'leende' ik een rugnummmer en deelde hem nog mee dat hij dat zelf zou moeten betalen. De rest van de spullen die er niet waren, zo zei ik hem; 'zouden we wel zien' en snel spoedde hij zich de wedstrijd in; tijd voor inrijden was er niet meer. Toen zag ik met zeer gemengde gevoelens plotseling dat mijn zoon de veldwedstrijd startte met overschoenen (voor de leken onder ons: dat is echt niet de bedoeling!!). Weer dacht ik: Hoe is het mogelijk!! en maande hem na de eerste ronde op het parcours te stoppen om deze uit te trekken. Het laat zich raden: het gat wat hij zojuist had dichtgereden was verloren moeite geweest; hij eindigde als laatste en stikte zowat in zijn tranen na de wedstrijd. Alles leek verloren die zondagochtend; zelfs stoppen met veldrijden passeerde de revue. Gelukkig had ik tijd gehad langs het parcours om mijn aandeel in de hoeveelheid missers en de randvoorwaarden van motivatie nog eens te overdenken: belonen heeft geen zin, straffen ook niet. Motiveren en passie en talent naar boven halen: dat moeten we doen! 

Ik weet het: ik ben opleider en docent..maar dergelijke situaties houden ons juist scherp. John Dewey wist dat ook al. Toch?!